Rolnictwo Profesjonalne - Portal Raport Rolny

Switch to desktop

W kompleksowym nawożeniu ziemniaków należy uwzględnić nawożenie naturalne i organiczne oraz uzupełniające nawożenie mineralne.

 

Ziemniaki do uzyskania plonu 40 t/ha potrzebują pobrać z gleby ok. 200 kg N, 60 kg P2O5, 300 kg K2O, 45 kg CaO, 25 kg MgO oraz niewielkie ilości mikroskładników. Przy wyższych plonach potrzeby są proporcjonalnie wyższe. Z obornika lub poplonów zielonych (łubin, gorczyca) przyoranych jesienią w ilości ok. 25-30 t/ha, ziemniaki wykorzystują w pierwszym roku do 50 kg N/ha. Aby nie nastąpiło obniżenie żyzności gleby brakujące ilości azotu należy uzupełnić nawozami mineralnymi lub nawożeniem dolistnym. Pobieranie składników pokarmowych rozpoczyna się po 3-4 tygodniach od sadzenia, a osiąga maksimum w okresie kwitnienia.
Nawożenie mineralne stosowane równolegle z organicznym pozwala na uzyskanie większych plonów.
Wysokość dawek nawożenia mineralnego pod ziemniaki powinna zależeć od zasobności gleby, wartości przedplonu, możliwości nawadniania w okresie letniej suszy, kierunku użytkowania oraz uprawianej odmiany. W przypadku nieznanej zasobności gleby w makroskładniki należy przyjąć ogólne zasady nawożenia ziemniaków i stosować dla ziemniaków jadalnych i nasiennych, proporcje N : P : K jak: 1 : 0,5-1,0 : 1,5-2,0, a ziemniaków skrobiowych i do przetwórstwa jak: 1 : 0,5-1,0 : 1,2-1,5.

Niezastąpiony obornik
Obornik poza swoistymi cechami nawozowymi wpływa również na podwyższenie skuteczności nawożenia mineralnego, zwiększa zawartość skrobi, poprawia wartości smakowe bulw, pomaga zapobiegaç alternariozie.
Wykorzystanie składników przez ziemniaki z obornika w pierwszym roku zależy od terminu przyorania, jego jakości, temperatury i wilgotności gleby oraz liczebności drobnoustrojów i wynosi 10-50%. W największym stopniu, bo prawie w 50% wykorzystany jest azot wówczas, gdy obornik jest przyorany bezpośrednio po sprzęcie zbóż pod podorywkę, w mniejszym stopniu ok. 25-30% - gdy jest przyorany pod ork´ przedzimową, a najmniejszym ok. 10-15%, jeśli zastosuje się go wiosną, przed sadzeniem ziemniaków. Obniżenie kosztów produkcji ziemniaka można uzyskać w tych gospodarstwach, w których tradycyjny obornik zastąpi się przyoraną słomą z dodatkiem mocznika lub poplonami zielonymi.
W miarę wzrostu roślin i wprowadzenia nawożenia mineralnego znaczenie obornika jako zródła NPK maleje.

Nawozić mądrze
Azot służy głównie do tworzenia części wegetatywnych, w związku z czym zbyt wysokie lub jednostronne nawożenie azotem powoduje wybujanie części nadziemnych przy jednoczesnym niedorozwoju bulw, opóznia dojrzewanie, obniża zawartość skrobi i ogólnie pogarsza jakość ziemniaków jadalnych i przydatność bulw do przechowywania. Zwiększa również podatność na infekcje zarazą ziemniaka, chorobami wirusowymi i parchem zwykłym. Nawozy azotowe, najlepiej w formie mocznika, należy stosować wiosną w dawkach w zależności od zasobności gleby, odmiany i kierunku użytkowania ziemniaków. Na plantacjach nasiennych wymagane są niższe dawki nawożenia azotowego, gdyż ułatwiają selekcj´ negatywnà i usuwanie roÊlin pora˝onych wirusami oraz skracają okres wegetacji, przez co zwiększa się udział frakcji sadzeniaka w plonie.
Efektywność nawożenia azotem wzrasta w korzystnych warunkach wilgotnościowych, na glebach zasobnych w przyswajalny fosfor i potas oraz o odczynie słabo kwaśnym lub obojętnym. Jeżeli chodzi o wymagania ziemniaków względem azotu istnieją spore różnice pomiędzy odmianami. Pod ziemniaki jadalne na jesienny zbiór optymalne dawki nawożenia azotowego w zależności od odmian wynoszą 110-170 kg N/ha. Wysokich dawek azotu przy tradycyjnym nawożeniu powyżej 150 kg N/ha wymagajà odmiany jadalne: Felka, Lord, Gracja, Andromeda, Cekin, Ibis, Maryna, Tara, Wigry, Wiking, Zebra, ˚agiel, Elanda, Salto. Wolfram i Ursus oraz odmiany skrobiowe: Dorota, Gabi, Alicja, Pasat, Rumpel, Lawina, Bzura, Hinga, Jasia, Neptun, Rudawa, Âl´za i Umiak. Stosunkowo małe potrzeby nawozowe na glebach średnio zwięzłych w ilości 90-120 kg N/ha posiadają odmiany jadalne: Aster, Bard, Bartek, Bila, Czapla, Oman, Niagara, Medea Zeus oraz skrobiowe: Gandawa i Sonda.
Fosfor wpływa korzystnie na zawartość skrobi oraz na proces dojrzewania bulw i ich właściwości przechowalnicze. Duże znaczenie dla wysokości i jakości ma zachowanie proporcji między fosforem a azotem.
Potas usprawnia transport asymilatów do bulw, zwiększa zawartość skrobi i poprawia przydatność bulw do przechowywania. Potas w pewnym stopniu wykazuje przeciwdziałanie skutkom niewłaściwego nawożenia azotem, jednak stosowany w nadmiarze w stosunku do azotu i fosforu może wpłynąć na obniżenie zawartości skrobi w bulwach. Ziemniaki wykazują wysokie wymagania nawozowe w stosunku do potasu spowodowane słabym wykorzystaniem potasu z zapasów glebowych. Rodzaj nawozu potasowego ma duży wpływ na jakość bulw i zawartość skrobi. Najlepszymi z nawozów potasowych pod ziemniaki są siarczan potasu i kalimagnezja.

Izabela Adamska-Al Kilani

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

Portal internetowy raportrolny.pl jest własnością Wydawnictwa Agencja Rolna Roman Barszcz. Kopiowanie i dalsze wykorzystywanie zgromadzonych tu treści bez zgody właściciela serwisu jest zabronione

Top Desktop version