Uprawa i hodowla ziemniaka w Polsce ma długą tradycję. Znaczenie tej rośliny okopowej na przestrzeni lat było bardzo duże i wielokrotnie miało wpływ na sytuację demograficzną i ludnościową wielu krajów. W ciągu kilkudziesięciu lat, intensyfikacja produkcji roślinnej i zwierzęcej, wpłynęły na stopniowe ograniczenie powierzchni uprawy. Ziemniak coraz częściej, nazywany jest warzywem, a jego znaczenie w płodozmianie staje się coraz mniejsze.

W 2010 roku wg GUS powierzchnia plantacji ziemniaków wyniosła około 0,5 mln. ha. W ciągu ostatnich dziesięciu lat (2001–2010) obszar uprawy tej rośliny zmalał o prawie 700 tys. ha.
Zmniejszenie areału uprawy ziemniaka jest spowodowane przede wszystkim zmianą wykorzystania (zaniechania użytkowania jako paszy). Jednak spożycie jako warzywa jest w Polsce nadal wysokie.
Dla rolnika jednym z ważniejszych elementów uprawy jest wybór właściwej odmiany. W przypadku uprawy ziemniaka ma to szczególne znaczenie, gdyż mamy do czynienia z dużą liczbą odmian zróżnicowanych pod względem długości okresu wegetacji, cech użytkowych oraz jakościowych.
Dużą pomocą w podjęciu decyzji przy wyborze odmiany mogą być wyniki doświadczeń porejestrowych (PDO) oraz „Listy odmian zalecanych do uprawy na obszarze województw”(LZO – tab.9).
Listy te zawierają od kilku do kilkunastu odmian najbardziej dostosowanych do lokalnych warunków uprawy. Zestawy zalecanych odmian dostępne są na stronie COBORU w zakładce Doradztwo Odmianowe oraz licznych regionalnych opracowaniach PDO.
W tabelach przedstawiono wyniki odmian jadalnych badanych oddzielnie w czterech grupach wczesności (bardzo wczesne, wczesne, średniowczesne, średniopóźne i późne) oraz skrobiowych (grupy wczesności badane wspólnie).
Wzorzec stanowiły wszystkie odmiany zarejestrowane, oceniane w danej grupie. Wyniki pochodzą z lat ostatnich dwóch lat z doświadczeń przeprowadzonych w ponad 40 różnych lokalizacjach w kraju.
W doświadczeniach stosowano nawożenie mineralne średnio na poziomie 335 kg NPK przy zachowaniu proporcji 1:1:1,5. We wszystkich doświadczeniach zwalczano chwasty i stonkę oraz wykonywano zabiegi ochrony przed zarazą ziemniaka.
Doświadczenia zakładano w drugiej i trzeciej dekadzie kwietnia, przy wystarczającym uwilgotnieniu gleby.
Niskie temperatury na początku maja spowodowały opóźnienie wschodów i brak ich wyrównania. Chłody, w połączeniu z bardzo obfitymi opadami trwającymi do początku czerwca, spowolniły dalszy rozwój roślin. Lokalnie wystąpiły okresowe podtopienia doświadczeń, szczególnie na południu kraju. Trzecia dekada czerwca oraz
pierwsza i druga dekada lipca były upalne i bez opadów. W tym okresie notowano więdnięcie roślin z powodu niedoboru wody. Deszcze w sierpniu i wrześniu wydłużyły okres dojrzewania bulw oraz opóźniły i wydłużyły okres zbioru doświadczeń.
Wśród odmian bardzo wczesnych, w I terminie zbioru (po 40 dniach od wschodów), znacznie powyżej wzorca plonowała krajowa odmiana Miłek.
Natomiast po zakończeniu wegetacji, najwyższy poziom plonowania osiągnęły dwie popularne krajowe odmiany Denar i Lord. Z odmian zagranicznych dobrym plonem zarówno we wczesnym terminie jak i po zakończeniu wegetacji, cechowała się Impala.
Spośród dziesięciu odmian testowanych w grupie wczesnej najwyższym plonem wykazały się rodzime odmiany Cyprian oraz Michalina, którą zarejestrowano w roku 2010. Wysokim i stabilnym plonem w dwóch latach badań wykazała się również niemiecka odmiana Bellarosa.
W licznej grupie średniowczesnej, odmianami, które w roku 2010 niezbyt sprzyjającym dla ziemniaka osiągnęły średni plon powyżej 500 dt/ha, były Bartek i Stasia, a także odmiana Satina, która nadal cieszy się sporym zainteresowaniem rolników (potwierdza to duży udział w powierzchni plantacji nasiennych tej odmiany – 3,9%).
W grupie odmian o najdłuższym okresie wegetacji (średniopóźnych i późnych), najlepiej pod względem plonu zaprezentowały się krajowe odmiany takie jak Soplica i Zagłoba. Niestety, zakup sadzeniaków tych odmian może być utrudniony, ze względu na niewielką powierzchnię kwalifikowanych plantacji w roku 2010.
W doświadczeniach z odmianami skrobiowymi przebadano 14 odmian.
Wśród odmian skrobiowych najwyższym plonem skrobi cechowały się krajowe odmiany średniopóźne i późne Skawa, Ślęza i Inwestor oraz holenderska odmiana Kuras.
Należy pamiętać, że optymalny przebieg warunków pogodowych w czasie wegetacji oraz zdrowy kwalifikowany materiał sadzeniakowy stanowią podstawę uzyskania plonu o pożądanych parametrach jakościowych i ilościowych.

{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-1.jpg{/rokbox}{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-2.jpg{/rokbox}{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-3.jpg{/rokbox}

{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-4.jpg{/rokbox}{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-5.jpg{/rokbox}{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-6.jpg{/rokbox}

{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-7.jpg{/rokbox}{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-8.jpg{/rokbox}{rokbox title=|| size=|561 350|}images/stories/art.2501dobrajakosc/2864-1-9.jpg{/rokbox}