Prawidłowy odczyn gleby, wysoka zawartość próchnicy i właściwa jej struktura to podstawowe czynniki zapewniające optymalny wzrost i plonowanie rzepaku.

Niestety w wielu gospodarstwach występują gleby kwaśne, o niskiej zawartości próchnicy, w następstwie czego  tracą one prawidłową strukturę, mają zachwiane stosunki wodno-powietrzne oraz chemizm gleby
Prowadzi to do blokowania dostępności wielu składników pokarmowych i spadku efektywności nawożenia mineralnego, a w następstwie do zahamowania wzrostu

Próchnica wpływa na właściwości fizyczne, chemiczne i biologiczne gleby, decyduje o jej strukturze  i właściwościach sorpcyjno-buforujacych. Bardzo ważny jest także bezpośredni  stymulujący wpływ na rozwój roślin. Próchnica glebowa  jest bardzo złożonym związkiem , składa się z wielu frakcji  o różnej barwie, rozpuszczalności w wodzie i łatwości mineralizacji. Głównym składnikiem próchnicy są kwasy humusowe. Powstawanie  i  rozkład  próchnicy jest procesem ciągłym, ale zachodzącym wolno. Duży wpływ na przemiany próchnicy w glebie ma system uprawy, rodzaj uprawianych roślin, zmianowanie oraz stosowanie nawozów organicznych. Uprawy rolnicze, szczególnie zboża (te w większości gospodarstw rolnych stanowią  60% i więcej w strukturze zasiewów) mają negatywny wpływ na powstawanie próchnicy . Uproszczenia w płodozmianie, częsta uprawa zbóż na tym samym polu (monokultura), częste stosowanie herbicydów, brak nawożenia organicznego, zbieranie słomy z pola na sprzedaż – wszystko to prowadzi do spadku zawartości próchnicy, degradacji gleb i spadku ich żyzności.  
Większość gleb Polski jest ubogich w próchnicę . W zależności od regionu gleby ubogie w próchnicę i słabo próchniczne tj. o zawartości < 2 % próchnicy stanowią 40-72% gruntów rolnych. Wg  najnowszych badań w ciągu ostatnich 10 lat w Polsce zawartość próchnicy w glebach spadła o ok. 40%, a wszystko wskazuje na to, że proces ten będzie się pogłębiał.
Niska zawartość próchnicy w glebach prowadzi do pogarszania się ich właściwości fizykochemicznych, zaburzeń w pobieraniu składników pokarmowych , osłabienia zdolności gromadzenia wody z opadów,  a w następstwie tego do ograniczenia wzrostu i plonowania roślin uprawnych.  Czynnikiem pogłębiającymi to niekorzystne zjawisko jest niekorzystny przebieg pogody. Duża ilość opadów w okresie wegetacji oraz aktywność mikroorganizmów glebowych w okresie zimy, kiedy gleba nie zamarza (tak było przez ostanie 3 zimy) powodują bardzo duże straty składników pokarmowych uwolnionych w procesie mineralizacji próchnicy. Duża ilość wody z topniejącego śniegu pod koniec zimy (kiedy gleba nie jest już zamarznięta) albo na początku wiosny, powoduje wypłukiwanie składników pokarmowych uwolnionych z próchnicy w głąb profilu  glebowego. Związki próchniczne mają wysoką pojemność wodną, dlatego mogą zatrzymać nawet 5-krotnie więcej wody niż same ważą i to w formie dostępnej dla roślin. Jest to właściwość, która ma szczególne znaczenie dla gleb piaszczystych, ponieważ ich pojemność wodna zależy głównie od zawartości substancji próchnicznych.
Przy pełnej pojemności wodnej gleby następny opad w wysokości 10 mm powoduje wypłukanie azotu na głębokość 7 cm. Przy dużej ilości opadów na glebach ubogich w próchnicę straty azotu  dochodzą aż do 80 kg/ha. Silnie wypłukiwane są także potas (szczególnie na glebach lekkich) oraz magnez i siarka. Aby zapobiec stratom azotu, potasu i magnezu oraz dalszej degradacji gleb i poprawić wzrost i plonowanie rzepaku polecamy zastosować nawóz poprawiający żyzność gleby - Rosahumus.
Rosahumus, produkowany przez belgijską firmę Rosier, jest nawozem organiczno-mineralnym, zawierającym kwasy humusowe, potas i żelazo. Otrzymuje się go  w procesie alkalicznej ekstrakcji  leonardytów  – kopaliny będącej formą pośrednią między torfem, a węglem brunatnym. Są one końcowym efektem trwającego kilkadziesiąt  milionów lat procesu humifikacji materii organicznej. Rosahumus zawiera  85% kwasów humusowych, 12%  K2O oraz 0,6% żelaza. Kwasy humusowe z Rosahumusu swoją szczególną bioaktywnością przewyższają pięciokrotnie kwasy humusowe z innych źródeł materii organicznej. Substancja organiczna zawarta w oborniku czy kompoście w większości ulega mineralizacji, w mniejszej części humifikacji prowadzącej do powstania próchnicy, w tym kwasów humusowych. Rosahumus działa jak środek kondycjonujący glebę, biokatalizator procesów glebowych i biostymulator rozwoju roślin. Jego działanie jest długookresowe co potwierdzają prowadzone badania. Stosowanie Rosahumusu jest szczególnie  efektywne w gospodarstwach   o niskiej zawartości próchnicy,  w których nie stosuje się obornika.
Kwasy humusowe zawarte w nawozie pozytywnie wpływają na żyzność gleb oraz wzrost roślin ze względu na wysoką sorpcję wymienną kationów, zawartość tlenu i dużą pojemność wodną, a dodatkowo:   
- poprawiają  strukturę gleb i stosunki wodno-powietrzne, a na glebach ciężkich i zlewnych zapewniają lepsze ich  przewietrzanie i retencję wody,
- zwiększają  pojemność wodną gleb lekkich, zmniejszają  zagrożenie suszą, zapobiegają  erozji  i powierzchniowym spływom wody,
- aktywizują rozwój mikroorganizmów glebowych,
- zwiększają  dostępność składników pokarmowych ,
-  zatrzymują  rozpuszczone nawozy mineralne w strefie korzeniowej i zmniejszają  ich wypłukiwanie,
- działają  jak naturalny chelat jonów metali (wapń, żelazo, magnez, potas , mangan) dzięki czemu ułatwione jest  ich pobieranie przez rośliny,  
- stymulują  rozwój systemu  korzeniowego,
- stymulują rozwój i rozprzestrzenianie się pożytecznych mikroorganizmów glebowych np. Azotobacter, Nitrosomonas.
Kwasy humusowe mają także pozytywny wpływ na środowisko dzięki lepszemu wykorzystaniu składników pokarmowych z zastosowanych nawozów, ponieważ zmniejszają ich straty oraz ograniczają  wymywanie azotanów w głąb profilu glebowego i do wód gruntowych. Zmniejszają zasolenie gleb, zapobiegają erozji gleb poprzez zwiększenie działania koloidów glebowych, poprawiają rozwój roślin, w tym korzystnie wpływają na rozwój ich systemu korzeniowego.

Próchnica poprawia zasobność gleb. Jej związki mogą zmagazynować 4 do 12 razy więcej składników pokarmowych niż część mineralna gleby. Zwiększa też zdolności buforowe gleb, regulując i stabilizując ich odczyn.

Zdj. Wpływ kwasów humusowych na gospodarkę wodną gleby

Rosahumus  należy stosować w formie oprysku doglebowego  w zespole uprawek przygotowujących glebę, przed siewem nasion w dawce 3-6 kg/ha. Po oprysku nawóz najlepiej wymieszać z glebą. Na plantacjach rzepaku, na których Rosahumusu nie zastosowano przed siewem nasion, nawóz  ten warto zastosować  bardzo wczesną wiosną, przed ruszeniem wegetacji, w dawce 3 kg/ha.                   W Niemczech, Francji, Belgi, Rosahumus  jest powszechnie stosowany dolistnie 1-2 razy od ruszenia wegetacji do kwitnienia, w  dawce 250-300 g/ha.
Rzepak jest bardzo wrażliwy na brak boru, magnezu i siarki. Idealnym nawozem, który zabezpieczy potrzeby rzepaku na te 3 deficytowe w glebach Polski składniki pokarmowe jest nawóz GRANOLIGO MB 20,  produkowany przez francuską firmę Agronutrition. Nawóz ten zawiera 37,5% MgO, 19,5% SO3 i 1,6% B. W uprawie rzepaku w zależności od zasobności gleb w te składniki GRANOLIGO MB 20 stosujemy przed siewem w dawce 100-200kg/ha. Badania wykazały, że ponad 90 % gleb Polski jest ubogich w bor, który odpowiada za kwitnienie i zawiązanie nasion, ale także za rozwój strefy włośnikowej systemu korzeniowego. Przez włośniki rośliny pobierają wodę i składniki pokarmowe. Prawidłowy ich rozwój zapewnia uzyskanie wysokich plonów. Powszechnie stosowane nawożenie dolistne rzepaku nawozami borowymi ,  likwiduje niedobory boru w częściach nadziemnych – liście i kwiaty, poprawia kwitnienie ale nie likwiduje braku boru w systemie korzeniowym. Dlatego też nawożenie doglebowe tym składnikiem przed siewem rzepaku lub bardzo wczesną wiosną jest zdecydowanie wskazane.

Wpływ stosowania preparatów Rosahumus i Granoligo na plony nasion rzepaku  oraz  zawartość tłuszczu i białka w nasionach  (Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie - 2009r)

Tab. 1 Dawki nawozów mineralnych przy pełnym nawożeniu NPK  w kg/ha : N-182 ; P2O5-92; K2O-180

Wpływ stosowania preparatów Rosahumus i Granoligo na plony nasion  rzepaku  oraz  zawartość tłuszczu i białka w nasionach  (Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie - 2010r

Tab. 2 Dawki nawozów przy pełnym nawożeniu mineralnym w kg/ha: N-197; P2O5-75 ; K2O-150,SO3-33

W tym roku bardzo dobrym rozwiązaniem w nawożeniu rzepaku będzie zastosowanie nawozu ROSAFERT 15-5-20-2-25+0,5%B. Nawóz ten zawiera szybko dostępny azot azotanowy wskazane i amonowy oraz łatwo dostępny  dla roślin potas w postaci siarczanowej oraz 25% siarki i 0,5% boru. Zastosowanie tego nawozu jest celowe na glebach lekkich oraz w gospodarstwach, gdzie ograniczono nawożenie potasem  przed siewem rzepaku.

Prowadzone w Polsce badania wykazały, że stosowanie nawozu Rosahumus zdecydowanie poprawia właściwości fizykochemiczne gleb, zwiększa wykorzystanie nawozów mineralnych i wpływa bardzo korzystnie na wysokość  plonu nasion oraz  jakość  technologiczną rzepaku. Na glebach ubogich  w próchnicę efekty plonotwórcze stosowania ROSAHUMUSU łącznie z Granoligo są bardzo dobre. W sytuacji ograniczonych możliwości  finansowych gospodarstwa korzystnie jest zastosować Rosahumus z połową dawki nawozów NPK. W ten sposób poprawiamy wykorzystanie nawozów z rezerw glebowych oraz zapobiegamy drastycznemu spadkowi plonów  oraz oszczędzamy ok. 340-400 zł/ha przy cenach nawozów z grudnia  2010 r.
Polecane przez nas nawozy są od lat stosowane przez rolników w Niemczech, Francji, Belgii, dzięki czemu producenci  rzepaku w tych krajach uzyskują wysokie i stabilne plony. Korzystając z tych nawozów każdy plantator rzepaku w Polsce może poprawić plony i ich jakość oraz obniżyć koszty nawożenia, a co za tym idzie zdecydowanie poprawić opłacalność uprawy rzepaku.
Szczegółowych informacji nt. technologii nawożenia rzepaku nawozami firmy AGROSIMEX udzielają :
Marcin Dębiński – 509 165-927, Piotr Murat – 502 352-750, Mariusz Kaliszewski – 695 946-196
Krzysztof Zachaj